Biken in Balen 4 februari 2017

 

Met 2 (Eddy en ik) gaan biken naar Balen. Inschrijving op 500 meter van de Keiheuvel.

Na de inschrijving doken we onmiddellijk het bos in. Single track, draaien en keren, direct heel plezant.

Nadat we warm gereden waren ging het tempo omhoog. In het bos reed ik op kop en op de (weinige) stukken baan nam Eddy in zijn gekende stijl over, “en het ging vooruit”.( heeft er daar toch ene een liedje van gemaakt zeker) Na een kleine 20 kilometer kwamen we langs het kanaal. Op het asfalt gaf den Eddy er een lap op. We reden enkele groepjes voor, waarvan er enkelen het stevige tempo aankonden en aanpikten. Terug in het bos nam ik dan weer over, gevolgd door Eddy en een man of 6, 7.

Single track, best droog. Leuk, tot….ik over een klein bergje reed en binnenkant bocht nam. Eddy zat heel kort in mijn wiel en maakte een klein foutje waardoor hij over het dammetje in de bocht reed en onderuit ging. Ikzelf heb de val niet gezien maar hoorde het wel. Wanneer ik terugdraaide zag ik Eddy nog altijd liggen. Onmiddellijk was duidelijk dat het iets ernstiger was. Eddy probeerde dan recht te komen hetgeen ook lukte. Hij wist direct dat zijn sleutelbeen gebroken was.

Gedaan met de fun. Enkele vriendelijke mede-bikers wezen ons de snelste weg naar de startplaats (was maar een km of 3). Eddy fietste zo goed en zo kwaad als het kon tot aan de auto.

Na bezoek aan het hospitaal in Bonheiden viel het gevreesde verdict: sleutelbeen inderdaad gebroken !

We wensen Eddy een zeer spoedig herstel zodat hij rap terug mee kan biken, want wie gaat anders die lange stukken op de baan op kop rijden ?

Robert

Mountainbike-wapens te Ottenburg.

Wanneer de wapens stil stonden, op 11/11 werden de mountainbike-wapens in slagorde gebracht te Ottenburg.

Alleen den Eddy, de Keizer en ikke stonden paraat aan de vlaggengroet.

Het was friskes, maar dat duurde niet lang. We vertrokken van in Ottenburg met de Keizer op kop. Onmiddellijk overschreden we de taalgrens, zonder daarvoor douaneformaliteiten te moeten vervullen. Na een tijdje was het tempo van de Keizer voor mij wat te hoog, zodat ik de snelheid zelf wat ben gaan regelen vooraan in het peloton (van 3 man). We reden richting Gottechain en Hamme-Mille.  Op een redelijk steile helling ging den Eddy op de pedalen staan en versnelde. Ook de Keizer reed me voorbij. Hij kon niet achterblijven, hij antwoordt altijd met de pedalen. Ik zag ze bergop sprinten en verder van mij weg rijden. Dan gingen ze beiden zitten, maar de klim bleek nog niet ten einde te zijn, dus terug recht op de trappers. Allebei choco boven, den ene al wat meer dan de andere. Ikzelf kwam op eigen tempo boven en nam daarna terug de controlerende leiding. Achter mij hoorde ik de Keizer permitteren en zijn vocabulaire bestond vooral uit ‘choco, aaah, amaai,…’. Dat lag niet zozeer aan mijn tempo denk ik, maar aan zijne pot Nutella die hij had leeg gegeten op de klim naast den Eddy. Dan reden we langs Pécrot, St.Agatha Rode, terug Vlaanderen binnen. Neerijse, Loonbeek, Huldenberg, Eizer, Overijse, Terlanen om terug in Ottenburg aan te komen.

Ne hele chique, maar ne zware. 55km, 630 hm.

Robert