Muur van Hoei 27/08/2017

Schermafbeelding 2017-08-30 om 09.56.24

Zondagmorgen 27/08/2017: de slag om de Muur van Hoei.

 

Na de vele verhalen over de beruchte muur van Hoei en uitstel omwille van gekneusde ribben en schouders is het dan zover … cycling team Houwelyckx gaat de muur van Hoei bestormen, en in de woorden van de Keizer “hij gaat niet weggegeven worden”.

Uiteindelijk zijn er 8 dapperen die deze kruistocht aanvatten: de Wim (garantie op vermijden van extra kilometers op de terugweg), den Dinky (die de muur zeker eens wilde doen), den Danny F (die met Karmeliet benen altijd wat meer kan), de Witte (lang getwijfeld, maar onterecht zo zal blijken), den Danny VDB (die zoveel pret echt niet wou missen), den Bosse (altijd in voor een LSD training, zelfs met kapotte wandelbenen), de Keizer (die beloofde te knallen) en ikzelf (de gids van de rechte lijn naar Hoei).

 

’t Beloofde goed weer te zijn, dus in korte mouwen op pad en anders dan normaal bleek iedereen zich aan de opgegeven snelheidsregels te houden, (nog) geen haantjesgedrag – daar hadden we nog allen tijd voor.

De kortste weg bleek in Putte door wegenwerken toch al een paar km langer te zijn, maar ook dat kan de pret niet bederven. Elke 3 km doordraaien en zo ging het goed vooruit. De Keizer had op dat moment naar eigen zeggen ook veel beter benen dan de dagen ervoor.

In Bierbeek hadden sommigen het toch wat moeilijk om niet aan te pikken toen een groepje wielerterroristen ons voorbij vloog, maar het respect voor de afstand was toen nog groot genoeg. Aan de kasseien van Hoegaarden was het dan wel tijd om de afdaling in gestrekte draf te nemen: met 8 kilo in de bandjes tegen 45 naar beneden, garantie voor voze pollekes …  ook dat hoort bij de opwarming.

 

De ravel was dan weer een aangenaam stukje verpozing en moment van nostalgie bij de Wim die dit al eens gedaan had met Katinka – alleen weten we niet wat hij het plezantst vond.

Bij de afslag naar Merdorp gingen we dan van de grotere baan af om een 10-tal km tussen de akkers te rijden, inclusief de boerenbuitengeuren … mooie landschappen, rechte banen door de velden, alleen spijtig van de ruwe beton.

 

In Oteppe ineens een korte steile afdaling en dan kwam de verlossende wegwijzer van 13 km tot Huy. Hoorde ik een kleine zucht van oplichting dat we er rond de 110 km zouden geraken?

 

De muur dan: de 3 koerspaarden gingen er al snel vandoor (bosse, dinky en Danny F), de rest deed zijn best en volgde – den ene met krakende vitessen, de anderen met krakende benen en ene met overslaande moteur … maar iedereen kwam boven, hijgend en puffend – niet aan te ontsnappen. Toch een serieus beestje die muur, het respect voor Valverde werd er alleen maar groter door. Na wat uithijgen terug naar beneden, tijd voor ne spagetti of mosseltjes op de markt – dat hadden we wel verdiend – en bijvullen van de bussen bij de locale Carrefour.

 

Terug op weg dan en het tweede colleke (zonder naam) van Hoei meegepakt. Met een blokske spagetti in de maag en de warmte ni zo simpel maar we lieten ons niet kennen. Ook de klim uit de Maasvallei was best pittig en de warmte begon zich ook wel wat te laten voelen. De Witte die zogezegd het meest schrik had van de afstand liet zich af en toe eens gaan en woekerde (te veel ?) met zijn krachten – ja, sterke benen moet ge laten zien hé.

Met de nieuwe gids was het wel wat meer draaien en keren en afslagskes hier en daar, wat er wel voor zorgde dat het nooit eentonig werd en we dikwijls verrast werden door de mooie wegskes.

In de buurt van Grez-Doiceau begon het al terug wat bekend terrein te worden, maar daarom niet minder mooi. Nog effe wat water bijtanken in Bertem en de eindstreep kwam in zicht.

 

Na 224 km terug aan de Blauwen Hoek, inclusief de mozegracht / wc geur !

Het was een mooie fietsdag, gedisciplineerd gereden (het kan dus !!!), voor sommigen een nieuw afstandsrecord of een streep extra op de fiets bucket list, maar vooral goe gezelschap. Ik heb er in ieder geval van genoten.

De Lucce

Aubignosc ( Dag 2 )

2de dag – Hopelijk een dag zonder problemen

 

Eerste zaak zaterdag was om wat meer info te krijgen van den Bosse en die wist ons te vertellen dat hij de nacht redelijk was doorgekomen in de povere verpleegruimte waarin hij was opgenomen, maar hij klonk (zoals altijd) optimistisch en strijdvaardig om snel terug aan de slag te gaan. Alleen werd wel snel duidelijk dat een vervroegde retour naar België waarschijnlijk wel de beste optie ging worden, al dan niet via Europ Assistance, ook al was er dan volgens de platen niets gebroken in zijn gezicht (het mocht ook wel eens meevallen – als ge hier al van meeval moogt spreken).

 

Het fietsen dan … na de ongelooflijke pechdag ervoor was het de vraag of we vandaag gespaard zouden blijven en ook of de Lucce ( ikke ) zou kunnen meefietsen.

Dat laatste was niet helemaal pijnloos en was regelmatig te horen aan de kreunende geluidjes (zeker niet altijd van genot).

 

We begonnen er rustig aan, met start aan het VTT centrum in Chateau-Arnoux en de blauwe 99 (?). Die stuurde ons door rustige brede paden tussen de akkers tot aan de autostrade waarna we het bos in konden. Het eerste deel was dan een combinatie van mooie single tracks op vooral bosgrond met dikwijls redelijk hoog uitstekende wortels – maar voor onze groep niet echt een probleem al was het altijd en overal toch goed uitkijken. De Lange was wel héél voorzichtig met de film van gisteren nog in het achterhoofd. En wanneer we onderweg stopten probeerden we af en toe ook nog een update te krijgen van den Bosse zelf of van Magda & Jef. Zo begrepen we van Magda en Jef dat den Bosse de 21:00 vlucht terug zou nemen vanuit Marseille.

Na een tijdje kwamen we terug aan de splitsing waar van de blauwe 99 (‘?) op de zwarte 4 (?) moesten overstappen. Die begon in parallel met de rode 5 (?) van gisteren wat betekent dat we eerst weer door een holle weg omhoog moesten met regelmatig wat rotsen, kleinere opstapjes en halverwege een (na de regen van gisterenavond) nog wat verder uitgespoelde lees. De meesten gingen daar rechts uit de holle weg en fietsten over een parallel singletrackje (wat daarvoor was aangelegd). Den Danny bleef de weg zelf volgen tot boven.

Een beetje verder splitste de zwarte 4 dan af en van dan werd het ook serieus technisch – single tracks die wat steiler op en af gingen, bochtjes erin werden wat korter, de wortels was hoger. Ook kregen we regelmatig een lange(re) helling, gevolgd door een even lange en steile afdaling. Meestal te doen maar uiterste aandacht en controle was wel nodig en de afdalingen gebeurden (voor mij dan toch) aan heel lage snelheid om elke keer goed uit te komen voor de volgende put, wortel of steen. Af en toe ook eens afstappen waar het net iets té werd  – zo ook wanneer we beneden uitkwamen aan een bijna droge rivier waar de laatste 10 meter echt wel héééél steil naar beneden waren. Bleek dat de straffe mannen (Dré, Dinky & Danny – Wimme en Lange ?) ook daar weer van rechts naar links toch zijn kunnen blijven rijden. Chapeau, maar niet te doen voor mij.

De weg uit de rivier was voor niemand te rijden en dat werd een stuk waar we tussen de rotsen een eindje hebben moeten stappen. Maar, al bij al niet te lang en niet overdreven.

En zo bleef het maar doorgaan tot we volgens de kaart een lus in de route zouden moeten vinden, wat dus ook een kleine inkorting kon zijn voor mijn ondertussen serieus geradbraakt lijf. Na overleg terug op pad met de bedoeling van een beetje verder de splitsing te vinden, maar die zouden we niet vinden – maar dat wisten we toen nog niet.

Wat er dan volgde wanneer we rechts tussen de bomen het pad volgden was voor mij het mooiste stukje biken van de trip en misschien wel ooit (voor mij dan toch). Eerst glooiende single track over fijne lavastenen tussen de bomen met vlot lopende putten waar je snelheid kon nemen om dan de volgende bult weer op te zweven … leuk ! Na een tijdje van dat ging het pad rechts een canyon-netje in van een max 2 meter breed, glad gespoelde rotsen van de regen en washes waar je niet anders kon dan tussen de hoge rotsmuren de flow volgen die het water zou volgen als het daar onweert. Af en toe serieuse drops die meestal te doen waren en dan van de ene samenstroom van riviertje naar de andere – effe dwars door de bedding en aan de andere kant er weer uit … tot we met 4en (de Wim had op de Lange, Scalle en mij gewacht) toch verkeerd waren. Dezelfde weg terug om dan de laatste pijl te zoeken die ons weer juist op pad zou zetten.

Zo ging het dan verder door de rivierbedding zelf en hop het bos weer in, korte klimmen, stenen, wortels en single tracks. Genieten (met een kreun). Alleen was het dan duidelijk dat we de splitsing en de lust gemist hadden – spijtig voor de helden.

Alleen stond ineens den Dinky stil, problemen met de kabel van zijn derailleur – schakelen achteraan zat er niet meer in. Qua timing viel het echter nog mee, want de streep begon dichterbij te komen en er was de mogelijkheid om af te draaien en parallel aan de snelweg vrij plat binnen te rijden. Dat was echter nog niet nodig – dus hebben we de route kunnen afmaken (met nog een stukje 99 (?). Alleen den Dré en den Danny deden er nog een klein lusje bij langs den 99 (?).

En wanneer we in Chateau-Arnoux kwamen vielen alle duiven bijna gelijk binnen onder de Lindenboom “Café du Lac” wat onze nieuwe tijdelijke standplaats zou worden. Hier was de 1664 goed te drinken en de patron zorgde er met “ene van het huis” op het einde voor dat we morgen terug zouden komen.

De Lucce

Val Durance ( dag 4 )

 Niettemin de Luc niets had gebroken waren zijn verwondingen toch van die aard dat het niet echt aangewezen was om de voorziene ritten met de rest van de groep af te werken, hij heeft vanaf dag drie wijselijk besloten om alleen te fietsen.

Het peloton was na dag 1 gelukkig niet meer verkleind zodat we rond 09.30u met 6 fietsers vol goeie moed de rit konden aanvatten.

Via de camping (waar de hollanders natuurlijk weer op de afspraak waren) volgden we de rivier “Durance” om na een goede 11km (in Maliai denk ik ) de zwarte 11 te temmen. Na een dikke kilometer wisten we weeral wat “zwart” wilde zeggen…slechts 250m lang maar zo steil dat we ontdekten dat je met een MTB 4 km/u kan rijden zonder om te vallen, jawadde, iedereen goe wakker en al half choco…..en dit met nog maar 13km op den teller.

Zwart wil natuurlijk ook zeggen dat de afdalingen navenant zijn zodat iedereen zich weeral kon uitleven, de sfeer zat er opnieuw terug in 😊.

Maar ja, eens beneden …moet je terug naar boven en nu schotelde ze ons een klimmeke van een goeie kilometer voor dat iedereen zich nog lang gaat herinneren: super steil op een traject met dikke losse keien wat het extra lastig maakte. Hier zou den Danny wat mentaal oplapwerk hebben gehad aan de Scalle en de Rudolf. Den Dre en mezelf waren hier toevallig iets vooruit zodat wij de rustplaats konden kiezen, we hadden het voorrecht om de anderen te zien aankomen……Het werd even heeeel stillekes, hier had je zaken kunnen doen voor ne goedkope MTB denk ik……..

Met de profetische woorden “hier is den bergop gedaan” suste de Keizer, al deed hij hier de waarheid zoveel geweld aan dat ik onze lieve Heer hierboven in de lach hoorde schieten. We moesten nog verder omhoog en het werd zo steil dat we vreesden dat niet iedereen hier ging blijven fietsen, een welgemeende chappeau hier aan de Scalle en de Rudy dat ze hier zijn boven gereden 😊.

Na een weeral knappe afdaling besloten we om in Les Mées een koekste met een colake ons te laten smaken.

Ook al stonden er nog maar 29km op den teller, de moeilijkheid van de rit had er bij sommigen al serieus ingehakt, zodat de Rudy en Pascal besloten om samen rustig via een iets makkelijker parcours binnen te rijden.

Al blonk de Wim op dat moment ook niet van zelfvertrouwen, gelukkig besloot hij om de rit mee volledig af te werken.

Enfin….toen waren ze nog met 4 !!!

Onmiddellijk uit het centrum van Les Mées hadden we een lange klim van 12km voor de boeg, onder een stralende zon bracht deze ons via adembenemende landschappen op het hoogste punt van de dag (830m) alwaar we een gigantisch zonnepanelenpark konden aanschouwen.

De kilometers vorderen hier niet echt t.o.v. de tijd, al zeker niet omdat ik het kalf was dat tweemaal lek reed op 5min tijd .

Hoogste punt van de dag wil natuurlijk wel zeggen dat ook deze (zwarte) afdaling weer om van te smullen was, zaaaalig technisch lavéren op de single tracks (al is ondergetekende zonder erg efkes naast het parcours beland).

Terug beneden in Maliai (op 450m hoogte) hadden we de keuze om via dezelfde weg terug richting hotel te rijden of nog een bergske mee te pakken…..Aangezien de Wim beter werd met de minuut en de Dre nooit protesteert tegen “meer” kilometers besloten we de extra klim van 9km er maar bij te nemen. Opnieuw naar 805m hoogte wat de afdaling weer ten goede kwam.

De bergen waren (zoals de benen stilaan) op, dus dan toch maar richting thuisbasis.

Na het verlaten van de camping, wanneer we de “1664” al konden ruiken had onze parcoursbouwer nog een de verrassingske in petto, hij toverde op ne kilometer van de plaatselijke “PACO” nog een stevig bergske uit zijne camelbak zodat iedereen moe maar voldaan “café du lac” kon gaan bezoeken waar we toevallig samen met de Luc, Rudy en de Scalle arriveerden.

 De sterke verhalen stroomde rijkelijk……net zoals de 1664 😊

 Spijtig dat niet iedereen van deze rit kon genieten maar ik denk dat dit de koninginne rit is geworden:

We zijn maar liefst 6.35u onderweg geweest voor (amper) 70km en 1500 hm.

Grts

Dinky